Categorie: Nieuws

Willem Elias is doctor in de Wijsbegeerte (VUB). Verder studeerde hij aan de Rijksuniversiteit te Leiden pedagogie en museologie en was gewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB). Sinds 1 oktober 2016 is hij emeritus. Hij is lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten (KVAB), van de internationale museumvereniging (ICOM) en van de raad van beheer van het museum Kanal, erevoorzitter van het Hoger Instituut voor Schone Kunsten (HISK) en kunstcriticus (AICA).  
Hij publiceerde meerdere boeken en talrijke artikels over hedendaagse kunst, ethiek en esthetica. 

De kunstmap

Men kan foto’s nemen van een stad en dat is allicht het beste materiaal om souvenirs te bewaren. Beeldende kunstenaars geven echter een interpretatie die ons een stad laten voelen of er ons doet over na te denken. Daarom vroegen we aan drie kunstenaars om Brussel als thema te nemen. 

Francis Denys – ‘Mannekepispiste’, 2025. 
“Ik houd me bezig met kijken hoe vormen, materialen, realiteiten, kleuren, een gedacht, een gedachte, en al wat je zowat tegen kan komen in het leven, ongeveer in diezelfde vorm, materiaal, realiteit, kleur, gedacht, … kan tonen aan de medemens, de zogenaamde toeschouwer.

Een van de duidelijkste manieren waarop dit dan kan gebeuren is door middel van de collage waarin bovenstaande fragmenten worden samengebracht, maar ook de assemblage, de installatie, het naast elkaar plaatsen (en snel weer wegnemen), enz.

Een van mijn bezigheden is het verzamelen van beelden, collecties aanleggen van “real found images” zoals ik die graag noem. Het zijn beelden van heel uiteenlopende aard die op een of andere manier mijn aandacht hebben gevangen, waarom precies kan ik niet altijd (meteen) zeggen. Het onderwerp of thema van het beeld is daarbij ook niet altijd het belangrijkste, meer een toevallig uitgangspunt, het kan ook gaan om iets heel formeels, een compositie. Soms zet een verzameling beelden me aan tot een nieuwe vorm-constructie, een compositie die een spel speelt met de opeenvolging, de rangschikking van de beelden – zo verschuift de inhoud van de beelden misschien naar een nieuw verhaal.”

Colin Waeghe – ‘Le grand départ’, 2025. 
Men kan stellen dat Colin Waeghe impressionistisch schildert.
De impressionisten haalden te voorschijn wat ze ergens in een leuk hoekje van de aarde met eigen ogen gezien hadden. Het zette hen aan die wereld met eigen handen nog mooier te maken dan dat hij al is: licht dat kleur laat leven. Met zijn wirwar van stipjesstreepjes heeft Colins werk ook iets van het pointillisme. Niet de Franse vertegenwoordigers ervan, maar de penseelstreken van Van Gogh verleidden Colin. Eerder dan mengen, geeft de nabijheid, de juxtapositie van kleurtoetsen een speciaal effect op het netvlies.

Het in het oog springend licht capterende coloriet, is een belangrijk kenmerk van zijn werk. Verder zendt hij onze blik wandelen. Zijn labyrintische stukjes natuur geven niet de rust van het klassieke landschap, maar nopen de kijker tot een zoektocht. Colin Waeghe schildert met een panchromatisch palet. Er zit in zijn werk doorgaans een kritische adder onder het gras. Die Japanse Toren is niet enkel een artistiek monument. Kunst stelt vaak politieke vragen.

Ulrike Bolenz  – ‘Onbekende soldaat’ 
Ulrike Bolenz is een Duits-Belgische kunstenaar, die sinds lang de drie landstalen machtig is. Als student in de kunsten in de jaren 70, was het conceptueel werken in de mode. Ulrike hield echter van figuratie. Ze heeft alle vaardigheden verworven om gelijkenissen te laten spreken. Haar eerste werken mogen sterk realistisch genoemd worden. Dat is ook wat Ulrike Bolenz verder ontwikkeld heeft. Haar realistische personages baden in een expressieve wereld, impressionistisch gekleurd met soms verbanden ingegeven door surreële onirische fantasieën. Ze werkt vaak in series, één ervan is “Brussel, een artistieke en literaire ontmoeting met de Europese metropool”, waarin ze verschillende plekken in Brussel kenschetsend toont. De ‘Onbekende soldaat’ is een hommage aan de helden die hun leven voor de vrijheid gegeven hebben. Errond blijft het leven echter zijn gang gaan.

Het waarborgen van Brusseleir! en van meer dan 25 joêr Brussels Volkstejoêter

De culturele sector in het Brussels Gewest vertoeft in onzekere financiële tijden. Een dreigend algemeen subsidieverlies is reëel, mede door de woelige wateren waarin het Brussels Gewest zich bevindt.  Dit geldt ook voor Brusseleir!. Het gevoelig verhogen van de eigen inkomsten is meer dan ooit een primordiale doelstelling en daarom zet Brusseleir! geloofwaardige en waardevolle initiatieven op die win-win situaties bevorderen. Deze kunstmap is een spraakmakend voorbeeld en jij kan bij de aankoop van deze kunstmap er mee van genieten.